TLG BLOG

Het crisiskrat

Deze week in de rubriek 'hoe krijg je het in godsnaam in de media' : het crisiskrat. De Vlaamse media sprongen duidelijk massaal op het persbericht van brouwerij Haacht over de lancering van hun minikrat. Hun Primus is nu ook verkrijgbaar in bakken van 12 flesjes, de helft van een normale bak. Slimme pr-zet van Haacht was echter niet de term minikrat te gebruiken. In een minikrat is immers geen journalist geïnteresseerd. Wel in een 'vrouwenkrat' bijvoorbeeld. Of, dezer dagen, een 'crisiskrat'. De term laat trouwens alle opties open voor een ongeloofwaardige, doch effectieve uitleg.

:: Haacht vindt namelijk dat zijn klanten met zo'n bak hun uitgaven een beetje kunnen spreiden
:: Het is ook makkelijker op te bergen
:: En handiger voor de matige drinkers

Ik ben benieuwd of het werkt. Mocht ik een brouwer zijn, ik zou eigenlijk een crisiskrat op de markt brengen met 48 pinten. Een krat dat per flesje goedkoper is dan het niet-crisiskrat trouwens. Haachts crisiskrat kost per flesje immers net evenveel als een bak van 24 ...

Termont betaalt

Vorige week lokte het eerste Vlaamse facebook-evenement honderden mensen naar het Sint-Pietersplein in Gent. De jongeman die al dat volk via de sociale netwerksite op de been bracht bleek achteraf echter te moeten opdraaien voor de kosten van de schoonmaakploeg. Een goede 1.300 euro zou zijn Vlaamse "botellon" hem kosten.
 

Uiteraard was niemand te spreken over de beslissing van het Genste stadsbestuur en Burgemeester Termont kreeg dan ook al snel de wind van voren. Het klonk van awoert en betuttelaar en muggenzifter. Dus gooit de burgervader zijn PR-troeven op tafel door te zeggen dat hij alleen iets duidelijk wou maken en dat Stad Gent de kosten wel zal betalen. Mooi gered, denken wij dan: de situatie zodaning keren dat Stad Gent uiteindelijk als tolerant en sympathiek oord uit het ganse verhaal komt.
Toen klonk het van awoert en hypocriet uit de andere hoek van de maatschappij.

Een bak voor je raam

Puike PR-stunt van Alken-Maes deze week. Om hun vernieuwd gerstenat onder de aandacht te brengen gaan ze het gewoon gratis uitdelen. Een beproefde doch niet zelden effectieve strategie. Als je er dan ook nog iets leuks van maakt, dan stromen de perartikels binnen.

Tussen vrijdag 19 en maandag 22 juni mag iedereen een bak leeggoed van gelijk welk biermerk voor het raam zetten. Met een beetje geluk komt een van de rondrijdende promotieteams van Maes die bak gratis vervangen door een volle bak Maes Pils. Wie koste wat kost zijn lege bak wil zien verdwijnen, kan zich inschrijven op de website van Maes. De eerste 12.000 zijn zeker van een bezoekje van het promoteam. 12.000 anderen moeten op goed geluk hun bak voor het raam zetten.

Ook naar ROI toe vind ik dit bijzonder knap gezien. Oké, 24.000 bakken Maes weggeven kost een duit, maar de free publicity alleen al maakt dat goed. Reken daarnaast eens uit wat je aan statiegeld krijgt van 24.000 opghehaalde bakken ... Niet van gisteren die gasten van Maes.

Vraagje aan Maes: Ik woon vijf hoog. Waar zet ik mijn bak?

Het is een vliegtuig

Is het een vliegtuig? Is het een vogel? Nee, het is wel degelijk een vliegtuig. Voor een promotiestunt pakt touroperator Thomas Cook uit met een vliegtuig van Mega Mindy. De reisorganisator wil daarmee reclame maken voor reizen op maat van kinderen ... Vliegreizen op maat van kinderen? Right! "Papa, ik ben vandaag na school eens langs het reisbureau gegaan. Wel een paar interessante aanbiedingen gezien." Ik zie het niet gebeuren. Wat ik wel zie gebeuren, is het volgende:

kind: Papaaaa, wij gaan dit jaar toch op reis met het Mega Mindyvliegtuig hé? (10 x per dag)
kind, 1 maand later: En Kevin uit mijn klas is wél met het Mega Mindyvliegtuig op reis geweest.

En wie is de slechterik in het hele verhaal? De papa. En de papa zal nooit ofte nimmer nog op reis gaan met Thomas Cook ...

BTW: Dat zo'n stunt heel wat aandacht genereert is evident. En dat je daar een idiote message kunt infietsen siert de bedenker. Maar dat zelfs "serieuze" media als deredactie.be dat zonder schroom publiceren, dat gaat er toch gewoon over?!

De Obarometer, campagne voeren nieuwe stijl

In de aanloop naar de verkiezingen meet De Standaard het politiek klimaat online. Bijzonder boeiend. Welke politicus maakt handig gebruik van social media om zijn kiezers te informeren en te overtuigen? En wie blijft hopeloos achterop met traditionele campagnes? Met andere woorden: wie schudt handjes op de markt, en wie twittert dat hij handjes schudt op markt?

 

Van elke kandidaat zie je zijn of haar activiteiten op Twitter, Facebook of in de blogosfeer. Je kan zelfs van iedereen een widget op je website plaatsen. Wat blijkt: een heleboel politici hebben geleerd van Obama en zijn wel aardig aanwezig in social media.

Alleen spijtig dat iedereen zo een beetje naast elkaar twittert/blogt/facebookt. Ze willen vooral hun populariteit opkrikken, niet te veel harde standpunten innemen en vooral sympathiek wezen. Stuurt de ene een straffe quote de wereld in, dan meldt de andere dat ie op een communiefeest in Zandhoven zit. Jammer, want Twitter zou net kunnen zorgen voor een geanimeerde discussie.

The Sound Of Music

Oké, ik ben hier een dikke week te laat mee, maar ik kan alles uitleggen ... als ik dat zou willen.

Omdat ze bij VTM op zoek gaan naar de geschikte Maria voor de musical The Sound Of Music achtten ze daar de tijd rijp om een guerillaconceptje schaamteloos te pikken. Alle lof daarvoor, want als je iets pikt en je maakt het beter, dan mag het.

Met deze mooie stunt in het Antwerpse centraal station doen ze namelijk identiek hetzelfde als T-mobile. Alleen heeft het VTM-filmpje wat mij betreft een hogere guarillawaarde. Het sterke idee van T-mobile verliest zijn kracht door de té professionele manier van filmen. Het lijkt allemaal wat geregisseerd. Voor één keer doet het amateuristisch ogende filmwerk van VTM wél zijn werk :-)

Creatief met book trailers

Soms ontdek je iets waarvan je denkt dat het nieuw, goed gevonden en origineel is. Achteraf blijkt dat het gewoon al mega-ingeburgerd. Waarom bijvoorbeeld, krijg ik nu pas weet van het bestaan van een 'book trailer'?

Collega Thomas kreeg dit mooi exemplaar in zijn mailbox. Hij liet mij meegenieten. Ik vond het knap en origineel. Ik was verkeerd. Knap is ie wel, origineel niet. Book trailers blijken namelijk al langer in de omloop. Een klein beetje research maakt dat al snel duidelijk. And I love i! En wel om twee redenen.

Ten eerste vind het een superidee waar je heerlijke dingen mee kan doen. Als ie goed gemaakt is zorgt een book trailer volgens mij voor een ROI om U tegen te zeggen: kost geen fluit en het bereik is grenzenloos.
Een tweede, minstens even belangrijke reden voor mijn enthousiasme, is het feit dat de meeste book trailers kennelijk UGC zijn. Vaak zijn het de schrijvers zelf die er eentje maken en niet iedereen is daar even sterk in, zo blijkt. En dat zorgt dus voor crimineel foute, en bijgevolg ontzettend komische toestanden. Klik hier voor een serieus bedoelde book trailer site annex onuitputtelijke bron van heerlijk verkeerd materiaal.  

Voor de lol

Even kijken hoe ver Proximus staat in Online Reputation Management .
Deze ochtend kreeg ik een nieuwe brochure van Proximus Club toegestuurd. De enveloppe waarin deze zat - alsook de begeleidende brief - was gericht aan de heer Vanpieter. Ik vraag me af of er iemand op deze aardbol luistert naar de naam Vanpieter. Het is me bijgevolg volstrekt onduidelijk hoe men zo'n fout kan maken, edoch. Mocht een PR-medewerker van Proximus dus op deze blogpost stoten, dan mag hij doorgeven dat ik voortaan toch liever wordt aangesproken met het gangbare Pieter. Much appreciated!

Op het juiste spoor ...

De nmbs begint stilaan verstand te krijgen van goede communicatie. Na de winterprik - en dus treinproblemen - van enkele weken geleden kregen onze spoorwegen bakken kritiek te verwerken. Vooral de gebrekkige communicatie over de vertragingen, vervangbussen, ... stak de reizigers tegen.

"Gebrekkige communicatie? Dat is snel verholpen", dachten ze bij de nmbs aanvankelijk. Waarop men ietwat onbeholpen uitpakte met dictielessen voor de stationomroepers. Wèl een schot in de roos daarentegen is railtime.be. Op deze site kan je snel en eenvoudig te weten komen of het zin om je na het werk in het zweet te hollen om die vroegere trein te halen. Real time vetragingen als het ware.

Het valt natuurlijk af te wachten hoe real time de aangeboden info precies is, maar dit gaat alvast de goede richting uit.
Tip: asap een mobile friendly version aub!

Lekker, echt lekker (+ vettig lachje)

In Nederland is iedereen - of toch de mannen - in de ban van een knappe deerne. Een Nederlandse fotograaf spotte de rondborstige blondine tijdens de nieuwjaarsduik in Scheveningen. Haar foto haalde de media, die naarstig op zoek gingen naar haar identitieit. Deze week kwam aan het licht dat het over een zekere Luca Prins gaat, maar dit alles is eigenlijk bijzaak.

Wie in PR-opzicht een aardig graantje meepikte van deze fuzz & buzz was Unox . Luca droeg namelijk een muts van het merk, duidelijk te zien op alle foto's die in kranten en magazines en op tv verschenen. Heel Nederland ging trouwens op zoek naar het 'Unoxmeisje'. Dat kan tellen qua ROI. Wil je als merk dan echt all the way gaan, dan bied je dat kind een reclamecontract aan, of op zijn minst een jaarvoorraad aan Unoxproducten. En zo geschiedde ook. Helaas is Luca geen vleeseter, waardoor ze vriendelijk bedankte voor erwtensoep met rookworst.

Dat moesten ze bij Beemster - waar men duidelijk kaas heeft gegeten van PR - geen twee keer te horen krijgen. Een jaar lang kaas, dat zag die Luca wel zitten hoor. En zo komt het dat deze week zelfs de Vlaamse media berichten over het bezoek van het Unoxmeisje aan de Beemsterfabriek. Mooi hoe Beemster hier de kaas van tussen het Unoxbrood haalt.

PS: fantastisch hoe meerdere partijen wel varen bij de verschijning van een stel tieten met een Unoxmuts. De fotograaf zijn foto's verkopen als zoete broodjes, Luca is beroemd en kaasrijk, Unox en Beemster stonden in the picture, ... en mijn blog zal allicht wat traffic genereren op de zoektermen 'tieten Luca Prins'.